ฉันได้ทำงานในบริษัทเอกชนที่อยู่ห่างจากบ้านเกิดราว600กิโลเมตร
ส่วนเขาก็ไปมีชีวิตอีกแบบ ชีวิตคล้ายเปลี่ยนแปลงไปหมดทุกอย่าง
เมื่ออยู่ห่างไกลพ่อแม่และเสียงบ่นไม่สามารถตามมาถึงที่ที่เราอยู่
บางเรื่องราวของเราเลือนรางในความทรงจำ เขากลายเป็นคนจากอดีต แต่เขายังไม่ลืมฉัน
เมื่อถึงวันเกิดของฉันเขาจะโทรมาอวยพรทุกปี จนเข้าปีที่สี่ ฉันมัวสนใจกับเรื่องอื่นจนลืมรับโทรศัพท์จากเขา
ผ่านไปราวสามหรือสี่ปี เขาก็ยังโทรหาฉัน วันนั้นฉันนอนเล่นอยู่บนเตียงพลางนึกเพลินๆว่าเขาจะโทรมาหรือเปล่า
เมื่อเขาโทรมาความรู้สึกผิดในใจค่อยๆผุดขึ้นมา แน่นอนฉันไม่เคยโทรไปอวยพรวันเกิดเขาเลย
ฉันคุยกับเขานานเป็นพิเศษเพื่อทดแทนความรู้สึกผิดนั้น เขาบอกว่าฉันลืมวันเกิดของเขาไปเสียแล้ว
ฉันจึงบอกไปตามตรงว่าที่ไม่เคยโทรไปอวยพรวันเกิดเลยตั้งแต่เลิกกันเพราะไม่อยากให้เขานึกถึงความทรงจำดีๆตอนที่เราเป็นแฟนกัน เมื่อก่อนถ้าถึงวันเกิดเขาทีไรฉันจะมีของขวัญที่ทำเองให้เขา ตอนเย็นพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารสวยๆและรอเวลาให้ผ่านเที่ยงคืนเพื่อที่จะได้อวยพรวันเกิดเขาเป็นคนสุดท้าย ฉันให้ความสำคัญอย่างมากมายกับวันเกิดของเขา แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากให้เขารู้สึกอย่างนั้นอีกแล้ว
เขานิ่งไป บทสนทนาระหว่างเราเงียบงัน
ฉันนับในใจช้าๆ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ผ่านไปเกือบสิบวินาที เขาจึงพูดว่า “ต่อไปนี้เรามาอวยพรปีใหม่กันเถอะนะ” เขาให้เหตุผลว่าวันปีใหม่ไม่ใช่วันพิเศษของเขา ไม่ใช่วันพิเศษของฉัน แต่มันเป็นวันพิเศษสำหรับทุกคน หากจะอวยพรปีใหม่กันคงไม่เป็นไร
เขาอยากให้เราอวยพรปีใหม่กันทุกปี อย่างน้อยมันก็ยังแสดงว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่ว่าเราจะเติบโตไปอย่างไรหรือว่าใครจะแต่งงานมีลูกไปแล้วก็ตาม วันนั้นเองที่สัญญาระหว่างเขากับฉันเริ่มต้นขึ้น
