เรียงความเรื่องครู(1)

posted on 19 Nov 2010 16:48 by tearsinheaven  in entries
-1-
 
       ครั้งนี้ตั้งใจเขียนถึงครู ที่เคยเรียนด้วยในชีวิต อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าเราเองก็ศิษย์มีครู  Cool
ด้วยเหตุผลแะไรไม่รู้ อาจเป็นเพราะเป็นช่วงปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัยันทำให้เกิดความรู้สึกที่เปลี่ยนไป หลังจากก้าวออกไปจากที่นี่จะไม่มีครูที่ไหนให้เราส่งรายงานอีกต่อไป นี่อาจจะเป็นรายงาน และเป็นเรียงความถึงครูเรื่องแรกและเรื่องสุดท้ายในชีวิต
 
 
-2-
 
       เมื่อครั้งยังเป็นเด็กอนุบาลใส่กระโปรงแดงไปเรียน (จากที่เดิมเรียนโรงเรียนที่พ่อสอน) เท่าที่จำความได้ และมันยังเป็นภาพที่ชัดเจนในความรู้สึกคือทุกๆวันพ่อจะขับรถออกจากบ้านไปส่งที่โรงเรียนในตัวเมืองซึ่งไกลจากบ้านเกือบ30กิโลเมตร ตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วพ่อก็จะขับรถกลับมาสอนหนังสือที่โรงเรียนของพ่อที่อยู่ใกล้บ้าน ความพยายามที่จะให้ลูกได้รับการศึกษาจากถาบันที่ท่านคิดว่าดีที่สุด เรื่องพวกนี้ไม่เป็นอุปสรรคต่อพ่อเลย ด้วยความที่เป็นโรงเรียนเอกชน ค่าเทอมในตอนนั้นก็เกินกว่าครึ่งนึงของเดินเดือนข้าราชการซี7อย่างพ่อ แต่ตอนนั้นฉันเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ.....
 
     วันแรกของการไปเรียนฉันร้องไห้จะกลับบ้าน ความรู้สึกตอนนั้นคือไม่อยากเรียน ไม่อยากอยู่ที่นี่เลย ครูละมัยอุ้มเด็กคนนั้นออกจากพ่อแต่เด็กคนั้นก็ไม่ยอมหยุด ร้องไห้ กรี๊ด เท่านั้นยังไม่พอ จิกผม ดิ้นพล่าน ทุบตีครูชุดใหญ่ ไม่ยอมกินข้าวที่โรงเรียน ไม่สนใจคุยกับใคร โดนแกล้งบ่อยๆ ผ่านไปหนึ่งปีกับผลการเรียนที่เป็นที่สุดท้ายของชั้น หลังจากนั้น1ปี ทุกอย่างเริ่มเข้าที่ ฉันเริ่มปรับตัวได้กับเพื่อนๆกลุ่มใหญ่ ด้วยความที่พ่อแม่ของเราเป็นครูเหมือนกันและต่างก็รู้จักกัน ทำให้เราสนิทกันอย่างรวดเร็ว จนทุกวันนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
เป็นเวลาเกือบ20ปี (ขอบคุณพวกมึงนะ ออยล์ ป่าน แจน กิ๊ฟท์ เตย) จากเด็กขี้แย สมองกลวง ไม่กล้าแสดงออก จำได้ว่าปีนั้นฉันชอบได้ที่สองของชั้น  ความรู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน  ดีใจกับของเล่นที่แม่สัญญาว่าจะซื้อให้ถ้าสอบได้เลขตัวเดียวมากกว่าผลสอบอีก เรามีความสุขกับการเรียน การกินขนมด้วยกัน การเล่นกระโดดยาง จนกระทั่งวันหนึ่ง พ่อกับแม่ตัดสินใจส่งฉันไปอยู่โรงเรียนประจำ
 
 
-3-
 
ฉันได้เรียนที่โรงเรียนโรจนวิทย์ จังหวัดพิษณูโลกตอนชั้น ป.5-6  จำไม่ได้แล้วว่าเราตกลงกันว่ายังไงฉันถึงยอมไปเรียนที่นั่น ทั้งที่ภาพโรงเรียนประจำในสมองตอนนั้นมีแต่ความคับข้องใจ กดขี่กดดัน ไปอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก ต่างครอบครัวต่างที่มา  ร้องไห้จะเป็นจะตาย แต่ แค่สองวัน เพราะตอนนั้นมีเพื่อนอีกคนไปอยู่ด้วย(ออยล์) ตอนป.5เราอยู่ห้องเดียวกันแต่ตอยป.6 ออยล์เป็นคนฉลาดเกินกว่าจะอยู่ห้องธรรมดาเลยโดนแยกไปอยู่ห้องคิงส์
โรงเรียนประจะสนุกมาก ชีวิตเหมือนในหนังเรื่องเด็กหอ อาบน้ำรวม จัดการชีวิตเอง พ่อกับแม่ตัดสินใจไม่ผิดเพราะหลังจากนั้นฉันก็โตขึ้นมากในแง่ความคิดและความฉลาด เพราะครูต้อม ซึ่งพวกเรามกเรียกแกว่า ครูเสือ
(ไม่ใช่เพราะแกดุเหมือนเสือ แต่แกนามสกุล เสือสงวนศักดิ์)  ครูต้องเป็นครูสอนวิทย์และสูง187ซม. - -''
ครูต้อมเป็นครูที่ดีมากคนนึง ถึงแม้เราจะเกลียดแกเข้าไส้ เพราะเราจะโดนตีด้วยไม้เรียว ถ้าส่งงานประจำวันไม่ตรงเวลา ต้องเขียนเกร็ดความรู้ส่ง ต้องคิดเลขเร็วทุกเช้า ถ้าผิดก็ข้อละ1ที เป็นชีวิตที่มันส์มากอ่ะ  โดนตีขนมือด้าน ร้องห่มร้องไห้กัน ตอนนั้นเราเกลียครูมาก(กล้าใช้คำว่าเรา เพราะ ทั้งห้องเกลียดครู รับรอง) แต่เป็นผลดีที่ทำให้เรารู้จักบริหารเวลาในการทำการบ้านและจัดการชีวิตตัวเอง  เป็นครูคนแรกที่ฉันคิดว่าเขามความเป็นครูอยู่ในใจเต็มเปื่ยม แล้วที่สำคัญโรงเรียนมีโปรแกรมพิเศษสำหรับเด็กหอ เมื่อเด็กธรรมดาที่เรียนไป-กลับ กลับบ้านตามเวลาเรียนแล้วเด็กหอ จะกลับหอ กินข้าว อาบน้ำ แล้วจากนั้นหกโมงครึ่ง เราต้องใชส่ชุดนอนต่อแถวกันเดินมาเรียนพิเศษรอบดึกกับครูต้อม/ครูอรุณ ที่ผลัดเวรกันสอนหมุนเวียนไปให้ครบทุกวิชา (เป็นไงล่ะ เตรียมเอนท์มาตั้งแต่ป.6 เทพมั้ย)
 
  ชีวิตของเด็กประถมที่ถูกทำให้ชินจากการถูกตี การกล้าแสดงความคิดเห็นที่ขัดแย้งกับครู การฝึกทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เรียนตลอดเวลาจนแทบขี้ออกมาเป็นรายงาน ทำให้ชะตาชีวิตของฉันเปลี่ยนไป...
  ซึ่งขออุบไว้เล่าเอนทรี่หน้านะจ๊ะ 
 
 
มันยาวมากแล้ววว    ไว้คราวหลังคงดีกว่า  มีคนอ่านหรือเปล่ายังไม่รู้นะเนี่่ย 555
 
 

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

ลงชื่อไว้

ชาติหน้าจะอ่าน

เยอะเกิน

#1 By novaletio on 2010-11-22 17:32

ครูหลายๆ ท่านยังอยู่ในความทรงจำbig smile

#2 By wesong on 2010-11-25 19:54

ชอบตรงที่ให้เด็กแสดงความคิดเห็นขัดแย้งกับครู
กับทำทุกอย่างด้วยตนเอง

ตรงนี้เป็นจุดที่สำคัญมากๆที่จะพัฒนาความคิดเด็กได้เลย
confused smile confused smile

#3 By Art Jeeno on 2010-11-29 20:46

อ่านแล้วนึกถึงความทรงจำเก่าๆครั้งวัยเยาว์big smile

สมัยประถมผมอยู่เคย รร.โรจนวิทย์มาลาเบี่ยง

#4 By นายอะติม on 2010-11-29 21:14

ชอบความรู้สึกหวนอดีตที่อวบอวลในงานชิ้นนี้เอามากมาก

รออ่านตอนต่อไปอยู่นะจ๊ะ big smile


ปล.ดูแลเรื่องคำผิดนิดนึงเนาะ


Hot!
เอ่อ.. ได้ข่าวว่าเราก็พิมพ์ผิด

ขออภัยมา ณ ที่นี้นะจ๊ะ
อ่านไม่ทัน เยอะเกิ๊นนนนนนนsad smile

#7 By สาวสวย (124.121.149.131) on 2011-01-18 19:20

มีจ้า โฮเขียนเยอะขนาดนี้ยังไม่หมดอีกเหรอ 555
น่าสงสารครูโดนจิกผมด้วย เขียนรายงานไม่ออกเลยแอบเข้ามาอ่าน 555 (เขียนดีนะเนี่ย)big smile

#8 By Aom (118.172.245.185) on 2011-06-13 19:32

ทั้งครูนิด ครูหน่อย ครูต้อยติ่ง
ครูสมหญิง ครูวาสนา ครูผ่องใส
ครูอาทิตย์ ครูภิรมย์ ครูสมใจ
ครูเกรียงไกร ครูสง่า ครูอดุลย์
wink cry

#9 By ^^ (202.143.163.250) on 2011-12-27 14:03

ดีมากๆเลยค่ะอิอิอิอิ

#10 By Pp (171.4.40.29) on 2012-01-01 20:10

สนุกน่ะค่ะที่เล่าตั้งแต่เป็นเด็กตัวเล็กๆจนเติบโตค่ะquestion
บายค่ะ

#11 By เอาร์มอนต์ (103.7.57.18|180.180.31.134) on 2012-06-06 18:49

#12 By ชุติมา (103.7.57.18|223.206.203.66) on 2012-06-11 17:18

big smile open-mounthed smile confused smile angry smile angry smile

#13 By (110.78.172.101|110.78.172.101) on 2014-06-08 16:05